Niedekker schrijft mooi en lyrisch. Hij benadert het leven van beide jongens - maar vooral met aandacht voor de Nederlander - door korte beschrijvingen te geven van incidentele gebeurtenissen, zonder dat ze noodzakelijk met elkaar in verband staan, als een soort foto-album van kiekjes. Die zijn precies en vaag tegelijk, concreet maar ook heel abstract omdat de jongens niet alleen naamloos zijn, maar ook amper gevoelens hebben. Hun realiteit wordt afstandelijk beschreven, zonder veel in de diepte te gaan. De emotionele interpretatie ligt bij de lezer.
Het spiegeleffect van de twee jongens is een leuke vondst, wat een soort magisch effect geeft van grijze zones en onduidelijke grenzen in tijd en ruimte, en waarheid en fantasie, van de verwevenheid van de mensheid ongeacht hun herkomst. Als achtergrond speelt Niedekker nog met de muziek en politiek uit de jaren '70, met Genesis, Mike Oldfield, Bowie, en andere enerzijds en Willy Brandt, Joop Den Uyl, Olav Palme, Julius Nyerere en anderen anderzijds.
Net zoals de impressionistische schilderkunst van Monet en Manet, naar wie ook veel wordt verwezen, is ook Niedekkers tekst er een van snelle indrukken, naast elkaar geplaatste kleuren die veel licht en helderheid brengen. De zon en het leven flikkeren doorheen de gebrachte snapshots uit het leven van de jongens, maar dat creëert nog niet de spankracht of het spanningsveld dat nodig is om de lezer in zijn greep te houden.
No comments:
Post a Comment