Dit is iets heel anders. Dit is het verslag van een persoonlijke reis naar Tasmanië, op zoek naar de laatste Tasmaanse Tijger, die laatst leven werd gezien in een zoo in 1936, en in het wild in 1930, maar sommigen beweren dit schuwe dier toch nog gespot te hebben in de Tasmaanse oerwouden. Van den Broeck gaat op zoek, en spreekt in Tasmanië met wetenschappers en met gewone mensen op plekken waar het dier zogezegd zou gezien zijn. Haar reis is tegelijk een grote mijmering over onze samenleving, die respectloos omgaat met een broze natuur, met een vergankelijkheid die niet kan worden gereconstrueerd, ook niet als onze wetenschap op basis van DNA ooit een nieuw dier te voorschijn kan toveren, zal het wel de biologische kenmerken hebben, maar nooit de 'culturele' kennis om te kunnen overleven in het wild. En wie wil nu een dier tot leven wekken dat gedoemd is om in een kooi te leven?
Ze stelt de juiste vragen in mijn ogen, legt ook de juiste verbanden tussen wetenschappelijke bevindingen en hun interpretatie.
"Anderzijds denken we misschien graag dat onze bevindingen wetenschappelijke revelaties zijn, maar het zijn verhalen, in de zin dat we ze moeten interpreteren. Ze spreken niet voor zichzelf, maar hebben evengoed analyse nodig om betekenis te krijgen. Soms zijn er drie of vier opeenvolgende onderzoekers die op hetzelf de onderwerp voortborduren, waarbij de opvolger steeds de set verhalen van de vorige uitdaagt en daar weer op voortbouwt. Het is een uitdijend heelal van begrijpen. De verhalen breiden zich uit in de tijd en het zal nooit ophouden. Mensen zullen over honderden jaren nog steeds met deze fossielen werken en hopelijk zullen de verhalen steeds beter worden, strakker geredigeerd, maar altijd onderhevig aan uitdaging - dat is wetenschap. Er is geen zekerheid. Geen waarheid. Wetenschap moet altijd kwetsbaar zijn, dat is heel belangrijk. Wetenschap eist dat je kan bewijzen dat iets fout is. Als je een idee naar voren schuift dat niet getest kan worden, dan is het geen wetenschap." (blz 256)
Zoals je merkt, het is ook een filosofisch-wetenschappelijk werk. Het leest vlot. Het is aangrijpend en menselijk. Het stelt onze hele samenleving, onze hele manier van leven in vraag. Het boek gaat misschien nog meer over de mens dan over de Tasmaanse tijger.
Heerlijk hoe non-fictie ook literatuur kan zijn!
