De mooiste slotzin

Gabriel Garcia Marquez heeft met Honderd Jaar Eenzaamheid de "prijs" van de mooiste openingszin gekregen. Die van de beste slotzin moet naar Thomas Pynchon voor Gravity's Rainbow :

"The rest of us, not chosen for enlightenment, left on the outside of Earth, at the mercy of Gravity we have only begun to detect and measure, must go on blundering inside our front brain faith in Kute Korrespondences ... kicking endlessly amongst the plastic trivia, finding in each Deeper Significance and trying to string them all together like terms in a powers series hoping to zero in on the tremendous and secret Function whose name, like the permuted names of God, cannot be spoken".

De Ontdekking Van De Hemel- Het Slechtste Boek

Harry Mulisch heeft gisteren voor De Ontdekking Van De Hemel de prijs voor het beste boek aller tijden in de Nederlandse taal gekregen. Arme taal, denk ik dan. Ik vind dit één van de meest overroepen romans van de laatste twintig jaar, net niet even erg als Gewassen Vlees van Thomas Roosenboom, en laat me eerlijk zijn, mijn passie voor literatuur heb ik voor een deel te danken aan Mulisch, wiens Het Stenen Bruidsbed ik als adolescent schitterend vond.

Hier zijn enkele redenen waarom ik dit slechte literatuur vind :

1. Deze roman bestaat uit bordkartonnen figuren. Elk personage vertegenwoordigt één bepaald aspect van de menselijke activiteiten : kunst, politiek, wetenschap, geschiedenis, ... Alleen zijn die personages ondergeschikt aan het schematische patroon van het boek. Er zit geen leven in, geen persoonlijkheid. Mulisch doet wanhopige pogingen om de verschillende personages een eigen stem te geven, en inderdaad, hun taalgebruik is anders, maar hun gedrag en hun houding amper. Bovendien is hun emotionele evolutie doorheen het verhaal quasi onbestaande.

2. Deze roman is emotioneel dood. Wie zijn die mensen? Wat doen die mensen? Op geen enkel moment heb ik maar het minste grijntje sympathie of medelijden of medeleven gehad met die personages. Lees eens iets goeds : Philip Roth, Raymond Carver, Coetzee, Frantzen, Eggers, ... bij hen zijn de personages echt, reëel, met echte noden, in plaats van Mulisch wezenloze abstracties. Alle personages zijn poppetjes in Mulisch' hand, net zoals de creatie in Gods handen, maar het boek zou verdorie sterker zijn geweest indien de personages echte mensen waren geweest in plaats van bordkartonnen schemaatjes.

3. Deze roman heeft geen eigen stem. Goede romans kan je lukraak openen en genieten van de manier waarop de passages zijn geschreven, genieten van de zinstructuur, de dialogen, de manier waarop zelfs op één blad rekening wordt gehouden met frisse invallen en structuur : lees eens Murakami, Martin Amis, Pynchon, Garcia Marquez, of Perec ... je weet ook meteen blind wie het heeft geschreven. Dit werk van Mulisch is stom, inspiratieloos, zonder zeggingskracht.

4. De taal is onnatuurlijk. Lees die dialogen eens opnieuw. Wie spreekt er nu zo? Wie denkt er nu zo? Lees die beschrijvingen eens opnieuw : en toen gebeurde dit, en dan gebeurde dat, ...

5. De schrijfstijl mist elke expressieve kracht. De expressieve kracht van goede literatuur is totaal afwezig. Dit zijn zinnen na elkaar, beschrijvend, maar ze roepen niets op, ze vragen niets van de lezer, geen voorstellingsvermogen, geen gevoelens, ... Het hele boek is een aaneenrijging van woorden die er gewoon zijn om betekenis uit te drukken, niet om een sfeer of emoties op te roepen. Lees eens Eggers, of Capote, of Vargas Llosa, of Philippe Claudel, ...

6. Dit is knutselwerk, geen kunstwerk. Mulisch probeert politiek, wetenschap, religie, kunst en alle andere menselijke activiteiten te verenigen in één werk. Dat is een gewrocht geworden dat qua plot dermate bizarre bochten moet nemen, dat er op geen enkele manier geloofwaardigheid of authenticiteit ontstaat. Bovendien zijn elk van die menselijke betrachtingen dermate schetsmatig belicht, dan ze het niveau van de middelmatige oppervlakkigheid niet kunnen overstijgen. Lees eens Shalimar De Clown van Salman Rushdie, een boek dat ook al die verschillende dimensies (en nog een paar meer) integreert, maar elk van die personages zijn reëel, met hun eigen betrachtingen, tekortkomingen, gekortwiekte ambities, ... maar menselijk, menselijk, met echte emoties en echte relaties, in plaats van pionnen in het cerebrale spel van Mulisch.


Dat deze roman deze prijs krijgt, is echt erg. Het toont enkel aan dat wie op hem gestemd heeft, weinig besef heeft van literatuur, of dat niemand hen ooit goede boeken heeft voorgeschoteld. Indien dat het geval was geweest, dan zouden de betere boeken misschien wel naar voor zijn gekomen. Want ik denk niet dat "de lezer" het onderscheid niet kan maken.

Haruki Murakami - Omschrijvingen van "stilte"

Murakami slaagt er altijd goed in om niet te beschrijven zaken toch een gevoel, een indruk mee te geven.

Vooral de manier waarop hij verschillende vormen van "stilte" vat is opvallend.

Enkele voorbeelden uit The Wild Sheep Chase.

"The record ended, the needle lifted, and all was silence. The sort of silence that follows in the wake of the death of all living things."(p.305)

"The movie theater was deathly quiet. Or rather everything around us was deathly quiet. Not a common occurence". (p.190)

"Did you see the photo of the horse in the weekend section?"
"Yes, I saw the horse photo," said the man.
"Don't the horse and the rider seem to be thinking of two totally different things?"
Through the receiver, a silence stole into the room. There wasn't a breath to be heard. It was a silence strong enough to make your ears hurt" (p. 162)

"The house itself was agonizingly quiet. As if spores of death were drifting about in some unpreventable contagion" (p. 144)

"The room itself was utterly silent. Now there is the silence you encounter on entering a grand manor. And there is the silence that comes from too few people in too big a space. But this was a different kind of silence altogether. A ponderous, oppressive silence. A silence reminiscent, though it put me a while to put my finger on it, of the silence that hangs around a terminal patient. A silent pregnant with the presentiment of death. The air faintly musty and ominous." (p124).

Murakami op zijn best. Ook in zijn andere boeken heeft hij prachtige omschrijvingen van stilte. Alleen vond ik die al bladerend niet zo meteen terug. Misschien moet ik al zijn boeken wel herlezen.

Haruki Murakami - A Wild Sheep Chase - *****

Murakami is één van die auteurs van wie ik echt alles wil lezen, en dat loont, want tussen vele van zijn boeken lopen verbanden - dezelfde personages, locaties, motieven komen regelmatig terug. "A Wild Sheep Chase" is een typisch Murakami-verhaal. Een jongeman met een gewoon en zelfs "middelmatig" leven is geconfronteerd met de gewone dingen des levens : zijn werk, zijn hobby, zijn lief, zijn huisdier... En dan komt er onverwacht iets bizars zijn leven binnenwandelen. In dit verhaal heeft het iets met schapen te maken, en geloof me, het is niet te beschrijven wat er juist allemaal gebeurt, maar bizar is het zeker. Zoals in de meeste verhalen van Murakami is er een andere realiteit, die deels gedomineerd of zelfs gecreëerd wordt door de personages zelf, en weten ze op de duur niet meer of ze in een droom zijn gevangen of niet, weten ze niet of ze die vreemde gebeurtenissen zelf oproepen of niet, dan wel of er verschillende universa zijn die met elkaar in verbinding staan. Toch is het niet echt fantasy. Het is alledaags, normaal. En dat is de kracht van Murakami's schrijverschap : door de alledaagsheid brengt hij een verfrissend perspectief op de menselijke geest, de mens in de samenleving, het leven zelf. En als lezer maak je alles mee, samen met de ik-persoon. Van de dialogen wordt elk woord opgenomen alsof je deel uitmaakt van het gesprek, en lijken al die dagdagelijkse woorden irrelevant, maar ze creëren mee de aparte atmosfeer van zijn boeken. Hier is een voorbeeld :

"What a lovely place," she said. "Do you come here often?"
"Only occasionally on business," I answered. "The truth of the matter is, I don't usually go to restaurants when I'm alone. Mostly I go to bars where I eat and drink whatever they've got. Easier that way. No unnecessary decisions".
"And what do you usually eat at a bar?"
"All sorts of things. Omelettes and sandwiches often enough."
"Omelettes and sandwiches," she repeated. "You eat omelette and sandwiches every day at bars?"
"Not every day. I cook for myself every three days or so."
"So you eat omelettes and sandwiches two days out of three."
"I guess so," I said.
"Why omelettes and sandwiches?"
"A halfway decent bar can make a pretty good omelette and sandwich."
"Hmm," she said. "Pretty strange."
"Not at all."
I couldn't figure out how to get out of that, so I sat there quietly admiring the ashes in the ashtray.

Deze doodnormale gesprekken, over doordeweekse onderwerpen, staan in schril contrast met de ruimte in de roman en sommige personages, waar de vreemdheid nooit ver weg is en waar alles, natuur, huizen, dieren, mensen een karakter en gevoelens hebben.

"The place seemed curiously uninhabited. An odd house the more I looked at it. It wasn't particularly inhospitable or cold, nor built in any unusual way, nor even much in disrepair. It was just ... odd. As if a great creature had grown old without being able to express its feelings. Not that it didn't know how to express them, but rather that it didn't know what to express".

Tijd en ruimte worden flexibel, logica vervalt, emoties en intermenselijke relaties vieren hoogtij. Of nog beter, je moet voorbij het rationele gaan om de realiteit in al zijn volheid te kunnen vatten. "Mountains are living things," wrote the author in his preface to the book. "Mountains, according to the angle of view, the season, the time of day, the beholder's frame of mind, or any other thing, can effectively change their appearance. Thus, it is essential to recognize that we can never know more than one side, one small aspect of a mountain." "Just great," I said out loud. An impossible task."

Het kwade komt ook voor in dit boek, maar eerder als een dreiging dan als een manifeste aanwezigheid. En dat is de kracht van Murakami, hij maakt er een thriller van zonder echt een "slechterik" te hebben, zonder er een doordeweekse detective van te maken. De personages zijn vaak eenzaten die op zoek zijn naar de zin van hun leven, en die zoektocht vreemde zaken meemaken, ontgoochelingen oplopen, maar ook kunnen genieten van de aanwezigheid van vrienden of verwante zielen, ... maar telkens een grens bereiken van dat land, die tijd, die ruimte die best vermeden wordt, om dan terug te vallen in hun eigen "middelmatig" bestaan, vaak iets, maar meestal niet veel meer wijzer. Om in één ruk uit te lezen.


"Dance, Dance, Dance", ook één van de betere boeken van Murakami wordt best na dit boek gelezen. Nog één boek te gaan ("The Elephant Vanishes") en ik heb ze allemaal gelezen.

Ryunosuke Akutagawa - Rashomon and other Stories - ****

In de film Ghost Dog van Jim Jarmush raadt de Afro-Amerikaanse samurai (gespeeld door Forest Whitaker) een klein meisje aan om Rashomon te lezen. Zo ken ik dit boek. Het bevat kortverhalen en is zeer uitzonderlijk. Op het eerste zicht eenvoudige verhalen, verteld met een uitzonderlijke economie en precisie, zeer gevoelig met veel aandacht voor detail. Perspectiefverschillen komen er sterk in aan bod : in het eerste verhaal krijgen we zeven getuigenverslagen van één gebeurtenis op een totaal van veertien bladzijden. In Rashomon zelf, zo mogelijk een nog korter verhaal, worstelt de hoofdfiguur met zijn positie in de wereld (verschoppene, zelfmoordenaar, dief, held, ... en hij moet kiezen tussen leven en dood, moreel gedrag of zelfzucht). De kleinheid in de mens, het bedrog, de relativiteit der dingen, ze komen alle aan bod in kleine miniatuurtjes. Een kleine ontdekking.

Salman Rushdie - Shalimar The Clown - ****½

Inderdaad, sinds Midnight's Children is dit het beste boek van Salman Rushdie. Een klepper van meer dan 600 blz. over de "condition humaine" in al zijn pracht en gruwel. Meedogenloos en vol sympathie voor dé mens. Een boek met wisselende vertelstijlen, naargelang de setting, ingekapseld in de geschiedenis van de 20ste eeuw. Dit is geen boek over terrorisme, zoals in sommige recensies wordt beweerd. Dit is een boek over menselijke terreur, over macht en machteloosheid, over geopolitiek en persoonlijke gevoelens, over liefde en verraad, over lust en wraak. Het boek verweeft de levens van een klein dorp in Kashmir, met zijn twee godsdiensten, waar de mensen elkaar respecteren omdat ze eerst en vooral de mens in de ander zien, in plaats van een religie. Maar dan loopt het mis. Het boek gaat over de Tweede Wereldoorlog, met de Elzas als ligging, verscheurd tussen Duitsland en Frankrijk, de nazi's en de joden, het verzet en het Vichy regime. Het boek gaat over de wereldhegemonie van de Verenigde Staten, de macht achter de schermen, de oppervlakkigheid van politiek en de onmacht om recht te doen zegevieren. Hier zijn geen goeden en slechten in dit boek, alleen slachtoffers, slachtoffers en nog eens slachtoffers. Van hun geloof, van hun culturele identiteit, van hun opvoeding, van hun psychologie, van ... en het boek kan op al die niveau's worden gelezen. En dit alles door de verstrengelde levens van mensen van vlees en bloed op een geloofwaardige, quasi gedocumenteerde en niet karikaturale manier tot werkelijkheid te brengen. Absoluut meesterlijk.

Thomas Pynchon - Zinnen!

Hier is nog een mooie : "Shortly before he left town, Frank entered a condition a little displaced from what he'd always thought of as his right mind". (p. 316)

Thomas Pynchon - nieuwe stijlfiguur : de omgekeerde metafoor

Wie er een betere naam voor kan vinden, is welkom om suggesties te : een omgekeerde metafoor is een metafoor die overdrachtelijk begint, maar toch reëel blijkt te zijn.

Een prachtige scène van twee vijandige ballonvaarders (US met luchtschip Inconvenience vs. Rusland) die elkaar in het luchtruim tegenkomen.

"Ahoy! Balloon Boys!" Captain Padzhitnoff was flaxen-haired, athletic, and resolutely chirpy - indeed, far more than ordinary sky-business usually demanded. "Getting jump on me once again! What happened? Am I too old for this?" His smile, while perhaps unremarkable down on Earth's surface among, say, a gathering of the insane, here, thousands of feet in the air and far from any outpost of Reason, seemed even more ominous than the phalanx of rifles, apparently late-model Turkish Mausers, as well as weapons less readily identifiable, which is crew were now pointing at the Inconvenience". (p. 142)

Julian Barnes - The Lemon Table

Het boek samengevat in één zin "I go out by myself to dine alone and reflect upon mortality. Or I go to the Kämp, the Societetshuset, the König to discuss the subject with others. The strange business of Man lebt nur einmal. I join the lemon table at the Kämp. Here it is permissible - indeed, obligatory - to talk about death. It is most companionable".

Julian Barnes heeft niet alleen een meesterlijke pen, hij is een ongelooflijk verteller van verhalen die zo uit het leven zijn gegrepen. In dit boek zijn het er elf , met de dood en de vergankelijkheid als thema, maar vooral de gemiste kansen, 's mens gevangenschap in zijn sociale en zelfs familiale context die gevoelens opsluit in diepe gevangenschap. De hoofdfiguren zijn allen oudere mensen die een emotioneel harde periode meemaken, of ze zich herinneren. Barnes behandelt ze met respect, maar hij legt de gevoelige zenuwen wel helemaal bloot. In één verhaal probeert een al tientallen jaren verliefd koppel eindelijk hun wederzijdse liefde te verklaren, maar het eindigt met een koude douche. Bij een welopgevoed seniel heerschap komt enkel nog schuttingtaal naar boven, een eenentachtigjarige verlaat zijn vrouw voor een zestigjare schone voor de seks en de zoon mijmert of het voor hem erger zou zijn geweest als zijn vader had gezegd dat hij zijn moeder verliet omdat hij elders de liefde had gevonden. Sommige van deze kortverhalen zijn pareltjes, niet alleen door de karaktertekeningen, het schrijven zelf, maar ook door de manier waarop ze zijn opgebouwd, als kleine symfonietjes. Een sterke aanrader.

Nawal El Saadawi - The Fall of the Imam

Dit is een prachtig boek (uit 1988) dat ik vorig jaar bij De Slegte heb gekocht. Het is een hypnotiserend verhaal van een vrouw die werd vermoord (omdat ze vrouw was? omdat ze machteloos was?), en het daaraan gerelateerde verslag van een aanslag op de Imam, die als een tiran wordt afgeschilderd. De twee gebeurtenissen worden doorheen het verhaal telkens opnieuw verteld, hoofdstuk na hoofdstuk, met een kleine nuance, vanuit een ander perspectief. Het boek klaagt de onderdrukking van de vrouw aan in het algemeen, maar in de islam in het bijzonder. Nawal El Saadawi is arts van opleiding, was hoofd van de preventiediensten van het Ministerie van Volksgezondheid in Egypte, maar is door haar militant feminisme in de gevangenis beland. Ze is waarschijnlijk één van de eersten die in het Arabisch een boek heeft geschreven over de vrouwelijke seksualiteit "Women and Sex".

Maar The Fall of the Imam is geen pamflet. Het is een literaire krachttoer, die bezwerend, ritmisch en aangrijpend is. De techniek van de vele herhalingen werkt en verveelt niet, haar schrijfstijl is bijzonder. Een leeservaring. Ik ken weinig van Egyptische literatuur, en heb enkel Ahdaf Soeif (niet slecht) en Nobelprijswinnnar Nagib Mahfouz gelezen, maar dit vind ik de beste auteur van de drie.

Meer info over haar : http://www.nawalsaadawi.net/bio.htm plus een interview in Knack van december 2006.

Jonathan Franzen - The Discomfort Zone

In "The Discomfort Zone" brengt Franzen zijn eigen jeugd in beeld. Zijn eerste liefdes, zijn schooljaren, zijn relatie tot zijn ouders, zijn studies Duitse literatuur. Op zich niets bijzonders en op het eerste zicht ook zo saai als water, maar Franzen beschikt wel over een zeer goede pen, waardoor het boek best genietbaar is.

Het boek dat je echt moet lezen van hem is "The Corrections", dat niet alleen goed geschreven is, maar ook een complexe plot brengt, met sterk uitgewerkte karakters.

De slechtste boeken

Hier is mijn lijstje van slechtste boeken (of grote ontgoochelingen) van de laatste jaren .

• Carlos Ruiz Zafon - The Shadow of the Wind - Booooring stuff
• Michael Faber - The Crimson Petal and the White - begint sterk, vervalt dan in een oervervelend 19e eeuwse maniëristisch verhaaltje
• Dan Brown - The Da Vinci Code - slecht geschreven, saai verhaal
• DBC Pierre - Ludmilla's Broken English - zijn Vernon God Little was nog te lezen, dit is flauw, lang uitgesponnen en ideeënloos
• Paul Coelho - The Alchemist - gelezen op aanraden van een kennis - verschrikkelijk en toch verkoopt die...
• Isabel Allende - City of the Beasts - pijnlijk - fantasy-verhaal zonder fantasie en zonder enig schrijftalent.

Aan Nederlandstalige kant :

• Hafid Bouazza - Paravion - kinderachtig, prijs gekregen omdat allochtoon? geef mij maar Mohamed Choukri of Tahar Ben Jelloun
• Harry Mulisch - De Ontdekking van de Hemel - erg dat iemand met zoveel kunde zo'n miskleun bij elkaar kan schrijven
• Thomas Rosenboom - Gewassen Vlees - niks emotie, niks gedachten, niks spanning, niks uitgewerkte karakters, ... maar wel een prijs (waarom?)

Gedachten hierbij :
1. Waarom lees ik soms nog Nederlandstalige literatuur?
2. Vertrouw nooit wat critici schrijven
3. Lees nooit een boek dat een prijs heeft gekregen.

Het verschil tussen goed en middelmatig

Goede literatuur geeft een stem aan het boek. Een stem die uniek is en die bestaat uit toon, vertelstijl en structuur. Je wil en je kan dat boek ettelijke keren lezen omdat de kracht uitgaat van de manier waarop de woorden zijn neergezet. Middelmatige boeken vertellen een verhaal dat, eenmaal je de ontknoping kent, het herlezen niet meer waard is. Het verhaal, de plot domineert in middelmatige boeken, niet de afzonderlijke stukken die de essentie van het boek tot leven roepen. Perec kan dat. Kundera kan dat. Garcia Marquez kan dat. Capote kan dat. Neem één van hun boeken en begin om het even waar te lezen. Lees twee bladzijden, drie, vier bladzijden. En je zal ervan genieten, zelfs al neem je het boek het volgende jaar niet meer ter hand. Neem een middelmatig boek en neem een willekeurig blad. Het zal je niets zeggen en de bladzijde verder lezen, zelfs één, is al een saaie belevenis. Waarom zou je het boek dan lezen?

Thomas Pynchon - Against The Day

Niet dat ik het al heb uitgelezen, ik ben zo al rond blz. 150, maar toch weer onder de indruk van de meester. Elk van ons zou al blij zijn mochten we één zin schrijven zoals hij er een gans boek van volschrijft, en dan nog één van over de 1000 bladzijden. Zoals bijvoorbeeld de volgende :

"The sun came up a baleful smear in the sky, not quite shapeless, in fact able to assume the appearance of a device immediately recognizable yet unnamable, so widely familiar that the inability to name it passed from simple frustration to a felt dread, whose intricacy deepened almost moment to moment ... its name a word of power, not to be spoken aloud, not even to be remembered in silence".

Vanaf morgen zal de zonsopgang er anders uitzien.

Waarom ik Murakami zo goed vind

Murakami is de specialist van de dagelijkse menselijke realiteit met een meer dan bizarre twist. De relaties tussen de personages is er altijd één van sympathie, en aantrekkingskracht. Zoals in een stripverhaal komen de hoofdpersonages samen terecht in een bevreemdende situatie. Of wordt een alledaagse realiteit omgevormd tot iets geheimzinnigs vanuit het perspectief van de verteller. Vaak is er iets weemoedigs en intriest aanwezig : het verlies van de jeugd, het verlies van ouders, de ziekte van een vriendin. Zijn verteltrant lijkt eenvoudig : korte beschrijvingen tot in het detail van wat er gebeurt, maar wel gereduceerd tot de essentie van de omgeving én van de dialogen. Zijn zinnen zijn om van te genieten. Je zou ze blijven herlezen alsof je naar snoepjes grijpt. En wat een warmte in die mensen, wat een begrip voor elkaar. En wat een monsterlijkheden ook. The Wind-Up Bird is een absoluut meesterwerk. Ook Dance, Dance, Dance en Kafka On The Shore zullen binnen tientallen jaren nog worden gelezen. Great stuff. And the guy loves jazz!

Waarom krijgt Orhan Pamuk de nobelprijs?

Waarom heeft Orhan Pamuk de nobelprijs literatuur gekregen? Dat is mij een absoluut raadsel. Ik heb twee boeken van hem gelezen "My Name Is Red" en "Snow". Die waren niet slecht, bij momenten onderhoudend, bij momenten interessant, maar niet meer dan dat. Dat hij vragen stelt over het samengaan van radicalisme, modernisme, Oost en West, is natuurlijk prima, en dat hij risico's neemt met zijn geschrijf in een politiek weinig tolerante omgeving, verdient alle respect en bewondering, maar geef hem dan een prijs voor politiek. De plots in zijn boeken zijn goed uitgewerkt en de door elkaar opgebouwde verhaallijnen ook. Maar dat is nog geen grote literatuur. Dat is de basis om een boek te schrijven. Pamuk heeft mij zelden gepakt of geraakt. Ik heb geen zinnen herlezen omdat ze zo knap geschreven waren, ik heb geen bladzijden herlezen omdat een wending zo goed ineen stak. Dus : Pamuk is goede literatuur, maar geen grote literatuur.

Mijn TOP 20 van de beste fictie

Hier is het lijstje van de boeken die mij het sterkst gepakt hebben.

1. Thomas Pynchon - Gravity's Rainbow
2. George Perec - Het Leven Een Gebruiksaanwijzing
3. Martin Amis - The Information
4. Gabriel Garcia Marquez - Chronicle Of A Death Foretold
5. Mario Vargas Llosa - The War Of The End Of The World
6. Haruki Murakami - The Wind-Up Bird Chronicle
7. Milan Kundera - The Unbearable Lightness Of Being
8. Salman Rushdie - Midnight's Children
9. Dave Eggers - You Shall Know Our Velocity
10. Truman Capote - In Cold Blood
11. Elias Canetti - Auto Da Fe
12. J.M. Coetzee - The Lifes And Times Of Michael K.
13. Mordechai Richler - The Apprenticeship Of Duddy Kravitz
14. Philip Roth - American Pastoral
15. Saul Bellow - Humboldt's Gift
16. Mario Vargas Llosa - The Feast Of The Goat
17. Yorgi Yatromanolakis - The History Of A Vendetta
18. Gabriel Garcia Marquez - Love In Times Of Cholera
19. Milan Kundera - Ignorance
20. Milorad Pavic - Het Chazaars Woordenboek

Misschien denk ik er volgend jaar anders over, maar zo ziet die lijst er vandaag uit, zonder bepaalde rangorde.

Top 10 - 2006

Hier is mijn lijstje van beste boeken van 2006

• Haruki Murakami - South Of The Border, West Of The Sun
• Gabriel Garcia Marquez - Living To Tell The Tale
• Brett Easton Ellis - Lunar Park
• Michel Houllebecq - The Possibility Of An Island
• Dino Buzzati - De Woestijn van de Tartaren
• Philippe Claudel - Les Âmes Grises
• Richard Dawkins - The God Delusion (geen fictie)
• Khaled Hosseini - The Kite Runner
• Nawal Al Saadawi - The Fall Of The Imam

Het zijn er wel net geen tien en een volgorde bleek ook niet zo simpel, vandaar in willekeurige rangorde.

Thomas Pynchon - Against The Day

De nieuwe Pynchon is uit, in het Engels in hardcover. Eindelijk. Het was al van 1997 geleden (Mason & Dixon) dat hij nog een boek had uitgebracht. Ik begin er nu in te lezen.